|
| abhaun - einsechn - umdrahn - hoam kemmen |
|
Nit uon Sohn honn i Das Gleichnis von den zwei verlorenen Söhnen
(Lukas
15, 11-32) |
|
der ältere Sohn: abseits „Iatz ischar wiedar do mei herzollerliabschter
Bruader, dear Nichtsnutz, dear faule Laggl, nicht griagt er auf
d‘Reih‘, lei inser Gald ausse
schmeißn, sall konn’r und i soll mi iatz
gfreibe und mit feire, dear konn miar gschtoule
bleibe! Ober mei Voter geit‘n
iat‘z oll’s, wou i decht olbig fir’n
gschunte honn, |
|
der jüngere Sohn: „Weit honn i oche miaße,
bis i deis gschnollt honn, frei hat i sei gwellt,
mein oagenen Weig giahn, nimme o‘hängig sei,
salber mochn, konnsch da denkn – oche
gfolle bin i und gonz dunte gleige, und wia’s olbig dunkler
gwoare isch isch mir a Liacht’le
augonge, auf uomol honn i gwisst,
wia schian i’s kett honn, eis hot mi viel koschtet
umz’drahe, ober wia mei Voter mi
kemme gseiche hot, isch er mir entgeige
gloffe und hot mi druckt, kua beases Woart, bleart hot er voar lauter
Freid, do honn i gspiart, iatz
isch olls guat.“
Papa: „Meine zwoa Buabe i mog se beade gleich
geare, ou wenn se sou verschiede
sei wia Tog und Nocht: der uane louft weck und
bricht miar’s Herz, der ondere bleibt, ober
sei Herz g’heart nit miar; der uane hot’s
eingseiche, dass ig olbig fir’n do bin, der ondere muant, dass
ear fir mi buggle muaß! Mei Liab isch it o’hängig
vu dein, was se tia i mog se wia se sei und i wünschet miar vun
Herzen, dass se deis endlig
verschtiah: Nit auf d‘ondere schauge,
sondern af mi.
|