abhaun - einsechn - umdrahn - hoam kemmen 

Nit uon Sohn honn i

Das Gleichnis von den zwei verlorenen Söhnen

(Lukas 15, 11-32)

der ältere Sohn: abseits

„Iatz ischar wiedar do

mei herzollerliabschter Bruader,

dear Nichtsnutz,

dear faule Laggl,

nicht griagt er auf d‘Reih‘,

lei inser Gald ausse schmeißn, sall konn’r

und i soll mi iatz gfreibe und mit feire,

dear konn miar gschtoule bleibe!

Ober mei Voter geit‘n iat‘z oll’s,

wou i decht olbig fir’n gschunte honn,

deis isch it recht, do spiel ig nit mit!“ 
 

der jüngere Sohn:

„Weit honn i oche miaße, bis i deis gschnollt honn,

frei hat i sei gwellt, mein oagenen Weig giahn,

nimme o‘hängig sei, salber mochn,

konnsch da denkn – oche gfolle bin i und gonz dunte gleige,

und wia’s olbig dunkler gwoare isch

isch mir a Liacht’le augonge,

auf uomol honn i gwisst, wia schian i’s kett honn,

eis hot mi viel koschtet umz’drahe,

ober wia mei Voter mi kemme gseiche hot,

isch er mir entgeige gloffe und hot mi druckt,

kua beases Woart,

bleart hot er voar lauter Freid,

do honn i gspiart, iatz isch olls guat.“

 

Papa:

„Meine zwoa Buabe

i mog se beade gleich geare,

ou wenn se sou verschiede sei wia Tog und Nocht:

der uane louft weck und bricht miar’s Herz,

der ondere bleibt, ober sei Herz g’heart nit miar;

der uane hot’s eingseiche, dass ig olbig fir’n do bin,

der ondere muant, dass ear fir mi buggle muaß!

Mei Liab isch it o’hängig vu dein, was se tia

i mog se wia se sei

und i wünschet miar vun Herzen,

dass se deis endlig verschtiah:

Nit auf d‘ondere schauge, sondern af mi.

 

Und wear vu de zwoa Buabe bin i?

                                                 Wo steah i?